“Geceleri dışarı çıkarım ben”

Aslında çok basit. Bir zamanlar varlığıyla seni hayata bağlayan kişi, şimdilerde yokluğuyla seni hayattan koparıyor.

Gökyüzünü çok seviyorum. Çünkü; ikimiz de kafamızı kaldırdığımızda, aynı maviliği görüyoruz ve belki, senin verdiğin nefesi, ben bir kaç beden sonra, içime çekiyorum.

Ne gariptir değil mi ?

Bir gün sıradan bir konuşma sırasında O’nun koluna dokunursunuz mesela..

İzi kalır.

İnanamazsınız.

O gün karşılaştğınız bir çok erkeğin gözlerinin içine bakmışsınızdır. Hatta arkadaşınız olanlarla şakalaşmış, birbirinize dokunmuşsunuzdur.

Ama işte bu kez..

O’nun dirseğinin biraz üstündeki noktaya dokunduğunuz o anda..

Sanki zaman durur.

Başka şeylere değerken uyuşan parmak uçlarınız şimdi alev alevdir.

Şaşkınlık kolay dağılmaz, o iz orada kalacaktır artık. Parmaklarınızdan elinize, elinizden beyninize doğru yürür o temasın unutulmaz anısı. Küçücük bir temas, bir anlık dokunma nasıl böyle kesin bir ayrım çizgisi çekebilir ?

Nasıl olur da o erkek artık ötekilerden kesinkes ayrılır ?

O iz bir yaraya dönüşür sanki ve tek merhemi tekrar dokunmaktır, tekrar ve tekrar..

Kadınlar tanıdım. Anlatmazlar, sorarsanız asla öğrenemezsiniz. Ama dikkat ederseniz, anlarsınız: Bir gün bir adamın sadece omuzlarına değmiştir kolları ve “ruhları” özlemle hastalanmıştır.

Erkekler bilirim. Çok dostu değilseniz, açmazlar içlerini. Ama dikkat ederseniz anlarsınız: Bir kez tuttukları eli bir daha tutmak için günler, aylar boyu yanmışlardır.